Journal Grinder

ไม่ได้ใช้เน็ตหลายวัน

ทำไมช่วงนี้อากาศ ร้อนๆ หนาวๆ ไม่คงที่แน่นอน
ยิ่งในที่ที่เราอยู่นี้ อากาศแปรปรวนมากๆ
ทำให้...
อารมณ์คนก็ปรวนแปรด้วย

วันๆ นึ่ง เราอาจจะมีหลายๆ อารมณ์ หลายๆ ความรู้สึก
พอเราผ่านจากอารมณ์หนึ่งสู่อารมณ์หนึ่งเราก็จะพบสัจจธรรม
ที่ชื่อว่า "ความรู้"

เช่น
พอเราเหงา "ฟังเพลงอะไรก็โดน"
"จะมีคนเหงาเหมือนอย่างเราบ้างไหม"
"ตอนไหนนะที่เราจะเจอใครคนนั้น"
...

ประมาณนี้นะ
แต่พอสักพัก มันพีค
หลายๆ ครั้งก็เลยหลุดมาตรงที่ "นี่ฉันเพ้ออะไรอยู่เนี่ย"
"เฮ้ย! เสียเวลานะนั่น"

เราก็จะพบกับความรู้ที่ว่า
"เราอยู่คนเดียวได้นี่ ไม่เห็นจะต้องมีใครเลย"
แล้วความรู้นั้นก็จะมาให้กำลังใจเราอีกที
บางคนเรียกว่า "ย้อมใจ"

ฮ่าๆๆ

ก็แค่บ่นน่ะครับ

ไปนะ
วันนี้ก็ไร้สาระละกันครับ

เจเจ

สวัสดีครับ กับคนที่สัญจรผ่านไป ผ่านมา

ผมเป็น "เด็กใหม่" ของที่นี่
"exteen" แหล่งเก็บประสบการณ์ของผม

ที่นี่ผมหวัง ว่าคงจะได้แชร์อะไรดีๆ
ที่นี่ผมจะทำให้ดีที่สุด
ที่นี่อาจจะไม่ใช่ที่แรกและที่สุดท้าย
แต่มันจะเป็นที่แห่งความทรงจำของผม

อาจจะไม่สวย ไม่เด่น
มีสาระ ไร้สาระ ปนๆ กันไป
นั่นแหละคือผม "เจ"

สิ่งที่คาดว่าจะเขียนลงในพื้นที่บริเวณนี้คือ
อะไรก็ไม่รู้ มั่วๆ กันมา

ว่าแล้ว นึกถึงนิทาน ไม่สิ เค้าเรียกว่า วรรณกรรมเยาวชน อยู่เรื่องนึง
ความตอนนึงว่า

...
        สิ่งมหัศจรรย์ก็คือสิ่งมหัศจรรย์ เราเริ่มจากการเห็นด้วยตาก่อน แล้วถัดมาเราจึงพยายามหาคำอธิบาย
        ติสตูถามว่า
        "ก็เรายังไม่ได้ใส่เมล็ดพันธุ์เลยนี่ครับ ลุงมูสตาช ดอกไม้พวกนี้มันมาจากไหนกันครับ"
        "ลึกลับ --- ลึกลับ" มูสตาชตอบ
        และแล้วทันใดนั้นมือสากๆ ของแกก็ฉวยเอามือเล็กๆ ของติสตูมาดู พลางพูดว่า
        "ไหน ขอดูนิ้วหัวแม่มือของคุณหนูหน่อยซิ?"
        แกพิจารณานิ้วมือนักเรียนของแกอย่างเอาใจใส่ ทั้งฝ่ามือและหลังมือ ทั้งในที่ร่มและกลางแสงสว่าง
        "คุณหนู" แกพูดหลังจากคิดได้ "สิ่งที่เกิดขึ้นแก่คุณหนูนั่น ทั้งน่าประหลาดใจและผิดปกติธรรมดา คุณหนูมีนิ้วหัวแม่มือสีเขียว"
        "สีเขียว!" ติสตูอุทานอย่างประหลาดใจมาก "แต่ผมเห็นว่าเป็นสีชมพูนี่ครับ --- ออกจะสกปรกด้วยซ้ำในบางครั้งไม่เห็นเขียวเลย"
... ;[1]

ความรู้สึกผมตอนนี้คงเหมือนติสตูล่ะมั้งครับ ที่ไม่รู้ว่าตัวมีดีอะไร แล้วทำไมต้องมี มันเกิดได้อย่างไร คุณครูอย่างลุงมูสตาชคงต้องคอยบอกอีกหลายหน้าเลย เอาเป็นว่า ถ้าใครสนใจเรื่องของ "ติสตู" ผมจะเล่าให้ฟังในภายหลังครับ

ส่วนตัวแล้วผมชอบอ่านวรรณกรรมเยาวชนครับ เวลาทำงานหรือเรียนแล้วมันเครียดมากๆ หนังสือพวกนี้ช่วยได้ดีมากๆ ได้อะไรหลายๆ อย่างเลย

เอาเป็นว่าเจอกันใหม่ครับ
ขอตัวนอนก่อนนะ

และอย่าลืมไปเลือกตั้ง สมาชิกวุฒิสภานะครับ

โชคดี

เจ

ขอบคุณ
[1]
โมรีส ดรูอง. "ติสตู นักปลูกต้นไม้". พิมพ์ครั้งที่ 2. สำนักพิมพ์ผีเสื้อ:กรุงเทพฯ ,2544. หน้า 51-53

edit @ 29 Feb 2008 02:06:08 by Jay Jay

edit @ 29 Feb 2008 02:36:35 by Jay Jay

เรื่องนี้เป็นเพียงตัวอย่างการใช้งานเท่านั้น คุณสามารถลบเรื่องนี้แล้วเริ่มต้นเขียนบล็อกได้เลย

ขอให้สนุกกับการใช้บล็อก